kabierek
kabierek.blog.interia.pl
O mnie
kabierek
Lublin
Słówko o mnie
Interesuje się komputerami !!
Zobacz mój profil
<< Grudzień 2014
PonWtŚrCzwPiąSobNie
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031
Księga gości
 
Powrót

HISTORIA KAMERY

2008-11-14
HISTORIA KAMERY






Początki Kamery
Najwcześniejsze urządzenia będące przodkami kinematograficznych to camera obscura i laterna magica (Latarnia czarodziejska). Pierwszy aparat do utrwalania scen ruchomych to kinetoskop i kinematograf.
Pierwsza publiczna projekcja filmu wykonanego kinematografem odbyła się 28 grudnia 1895 roku, w Paryżu. Data ta uznawana jest za moment narodzin kina.
Wśród pionierów kina nie brakuje Polaków. Pierwszymi polskimi realizatorami filmowymi na przełomie XIX i XX wieku byli: Kazimierz Prószyński - konstruktor i wynalazca pleografu -kamery i projektora nowocześniejszego niż kinematograf, filmujący krótkie scenki rodzajowe z życia codziennego Warszawy.
W roku 1912 nakręcono pierwsze filmy pełnometrażowe.



Camera obscura
Camera obscura (Camera obscura z łac. ciemna komnata), zwana także kamerą otworkową - składa się z poczernionego wewnątrz pudełka. Na jednej ściance znajduje się niewielki otwór spełniający rolę obiektywu, a na drugiej matowa szyba, lub kalka techniczna. Promienie światła wpadające przez otwór rysują na matówce odwrócony i pomniejszony obraz. Wstawiając w miejsce matówki kliszę fotograficzną otrzymamy zdjęcie. Początków tego urządzenia można się doszukiwać w starożytnej Grecji. Podobno Arystoteles, podczas częściowego zaćmienia Słońca, zaobserwował obraz tworzony na ziemi przez promienie przechodzące między liśćmi drzewa. Euklides w swojej Optyce opisywał prostoliniowe rozchodzenie się światła i możliwość powstawania obrazu po przejściu promieni słonecznych przez niewielki otwór. Obserwacje prowadzone z użyciem tego prostego instrumentu optycznego były prowadzone przez starożytnych Chińczyków, Greków i Arabów. Jednak pierwszy znany nam naukowy opis ciemni optycznej znajduje się w rękopisach arabskiego matematyka Alhazena z Basry. Camera obscura służyła astronomom do obserwacji rocznych torów, po jakich porusza się słońce, plam słonecznych i księżyca. Służyła też jako pomoc przy wykonywaniu rysunków. W 1550 roku Girolamo Cardano zastąpił otwór pojedynczą soczewką skupiającą. Camera obscura stanowi pierwowzór aparatu fotograficznego. Obraz otrzymany za pomocą camera obscura posiada następujące cechy: miękkość, łagodne kontrasty, rozmycie, nieskończoną głębię ostrości, a wykonany na materiale barwnym pastelową kolorystykę. Z uwagi na te cechy obrazu camera obscura bywa do dzisiaj wykorzystywana w fotografii artystycznej.




Latarnia czarnoksięska
Latarnia czarnoksięska, latarnia magiczna, z łac. również laterna magica – najprostszy aparat projekcyjny rzutujący obraz ze szklanych przezroczy. Składał się on z soczewki (często tylko samego szkła z namalowanym obrazem) oraz źródła światła.Za jego wynalazcę uznaje się jezuitę Athanasiusa Kirchera, który opisał ją w książce Ars Magna Lucis et Umbrae z 1671 roku. Miał ją skonstruować około roku 1645.Latarnia czarnoksięska została udoskonalona przez E. G. Robertsona, który do urządzenia dodał mechanizm regulacji ostrości. Samo urządzenie zostało opatentowane w USA w 1870 roku przez Henrego R. Heyla z Filadelfii.


Latarnia czarnoksięska


Kinematograf
Kinematograf (inaczej Kinomatograf) - aparat do realizacji i ekranowej projekcji ruchomych obrazów. Słowo "kinematograf" pochodzi od greckich słów: 'kinematos' (oznaczającego 'ruch'). Skonstruowali go w roku 1895 we Francji bracia Ludwik i August Lumière patent z 13 lutego 1895). Pierwsza publiczna projekcja ich filmów miała miejsce 28 grudnia 1895 roku w paryskim Salonie Indyjskim Grand Cafe. Wyświetlono wówczas m.in.: Wyjście robotników z fabryki w Lyonie, Śniadanie, Polewacz polany oraz najsławniejszy Wjazd pociągu na stację w La Ciotat, podczas którego podobno widzowie siedzący najbliżej ekranu uciekali w popłochu, przerażeni widokiem sunącej na nich lokomotywy. Data ta oficjalnie uznawana jest za moment narodzin kina. Jednak Amerykanie spierali się, że to Thomas Alva Edison był w 1892 wynalazcą pierwszego kinematografu - kinetoskop, po czym sprawa trafiła do sądu. W rzeczywistości jeszcze wcześniej w 1886 roku prototyp takiego urządzenia skonstruował urodzony w Polsce Ottomar Anschütz.
Kinetoskop
Kinetoskop był urządzeniem służącym do wyświetlania ruchomych obrazów. Został wynaleziony przez Thomasa Edisona w 1892 roku, jako urządzenie przeznaczone dla jednego widza, działające na zasadzie fotoplastykonu.

Pleograf
Pleograf - polski aparat kinematograficzny wynaleziony i skonstruowany przez Kazimierza Prószyńskiego w 1894 roku. Urządzenie służyło do rejestracji zdjęć na błonie fotograficznej perforowanej między klatkami i projekcji ruchomych obrazów. Jego nazwę przyjęła pierwsza polska wytwórnia filmowa.



Zoetrop
Zoetrop - urządzenie, wykorzystujące efekt stroboskopowy, opatentowane w roku 1834 roku przez Williama Georga Hornera. Wprawiając w ruch zoetrop, na przykład za pomocą korbki, przesuwa się sekwencje pojedynczych obrazków, które wyświetlając się przed oczyma, przedstawiają ruchomą scenkę. I w ten sposób na ekranie pojawiały się rożne efekty graficzne jednak nie było tam głosu jak w dzisiejszym kinie. Głos można było uzyskać za pomocą jakiegoś instrumentu który oddawał nastroje dźwiękowe filmu.








AK8
Najstarsza kamera filmowa 2 x 8 mm "AK8" produkcji niemieckiej, z 1950 roku.
Typowa prosta kamera do rodzinnych filmów, sprzedawana z futerałem przydatnym do zabierania kamery na wycieczki. Całkowicie metalowa konstrukcja, korpus z odlewów.
Jak wszystkie kamery z tego okresu nie ma światłomierza. Niewielka paralaksa nie miała znaczenia, gdyż najbliższa odległość wynosiła 1 metr. W celowniku sygnalizowany był koniec filmowania po typowym przesunięciu 7,5 mb filmu. Na stałe ustawiona ostrość - głębia ostrości od 1 m do nieskończoności. W sumie dobra, solidna konstrukcja działająca do dziś.







Pentaflex 8
Doskonały celownik lustrzany dający bardzo duży i jasny obraz. Przy pełnym naciągu pozwalał na przesunięcie 2 mb taśmy. Bardzo precyzyjna mechanika kamery pozwala na płynną regulację prędkości. Takiego zakresu nie miała żadna inna
kamera. Po naświetleniu połowy filmu wystarcza wyjąć i włożyć kasetę odwrotnie. Używając dwóch czy trzech kaset można było w każdej chwili zmienić taśmę. Odwrócenie kasety i przesuw filmu przy zakrytym obiektywie pozwalał cofać go i powtórnie naświetlać, robiąc przenikanie obrazu dowolnej długości. Wszystkie obiektywy były projektowane do tej kamery i miały bardzo dobrą rozdzielczość. Do kamery produkowano liczne wyposażenie dodatkowe. Podstawowym był uchwyt pistoletowy ze statywem naramiennym. Jego użycie pozwalało na dłuższe filmowanie "z ręki" a przy pewnej wprawie nawet z ruchomej kamery. Film na taśmie odwracalnej powstawał w jednym egzemplarzu. Cały żądany obraz musiał być nakręcony kamerą. Montaż ograniczał się do cięć i sklejania ujęć.




Aurora
Kamera filmowa "Aurora" produkcji ZSRR. Zaprojektowana do filmów rodzinnych i wycieczkowych. Zasilanie elektryczne z typowej płaskiej baterii 4,5V. W założeniu bateria miała starczać na około 2 - 3 rolki filmu. Zakładanie i odwracanie taśmy było łatwe dzięki zdejmowanej pokrywie i prostemu prowadzeniu taśmy. Mimo krótkiego kanału film był przesuwany równo, bez drgań. Obiektyw o ogniskowej 10 mm i świetle 2,8 był ustawiony na stałe. Dzięki głębi ostrości obejmował zakres 1 m do nieskończoności.










Admira A8lla
Kamera filmowa "Admira A8IIa" produkcji czechosłowackiej - z 1960 roku. Celownik o małym obrazie, w środku jeszcze mniejsza ramka dla obiektywu tele, w sumie niewygodne kadrowanie. Napęd sprężynowy z odśrodkowym regulatorem obrotów - płynna zmiana prędkości. Zdejmowana pokrywa daje dość wygodny dostęp do zakładania i zmiany stron filmu. Korbka do cofania filmu jest wygodnym rozwiązaniem, niestety nie wyłącza ona migawki i przy cofaniu filmu trzeba pamiętać o zakryciu obiektywu.




Kamera filmowa
Kamera filmowa - urządzenie o działaniu zbliżonym do aparatu fotograficznego. Kamera filmowa wykonuje sekwencję wysokiej jakości zdjęć w bardzo krótkich odstępach czasu i rejestruje je na taśmie filmowej. Obecnie w profesjonalnych produkcjach stosuje się zazwyczaj kamery filmowe wykorzystujące taśmy filmowe 35 mm. Kamer filmowych nie należy mylić z mniej skomplikowanymi kamerami telewizyjnymi używanymi między innymi do nagrywania materiałów dla wiadomości telewizyjnych. Cechą charakterystyczną profesjonalnych kamer jest (czasem dość dużych rozmiarów) zasobnik na taśmę filmową. Profesjonalne kamery potrafią filmować z różnymi prędkościami np. od 1-170 klatek/s zarówno "w przód" jak i "w tył". Filmowanie z inną niż standardowe 24 klatki na sekundę prędkością, pozwala sterować dynamiką obrazu.

IMAX
IMAX (ang. Image Maximum) to jeden z alternatywnych systemów kinowych używany w przemyśle filmowym. Taśma filmowa IMAX ma znacznie większą rozdzielczość niż tradycyjna, ma szerokość 70 mm. Kadr jest ustawiony poziomo, a nie pionowo jak na taśmie 35 mm. Dzięki temu obraz może być wyświetlany na ogromnym ekranie. Typowy ekran w kinie Imax ma wymiary 22×16metrów. Kina IMAX wyposażone są w kilka typów projektorów. Najpopularniejszy jest projektor z dwoma obiektywami, z którego jednocześnie wyświetlane są dwa obrazy przesunięte względem siebie. Istnieją również tańsze systemy, w których obraz jest wyświetlany z dwóch mniejszych projektorów.Imax w 2000 roku wprowadził także pomniejszoną wersję projektora z dwoma obiektywami, w pełni zautomatyzowany projektor umożliwiający projekcje filmu 3D na zwykłej wielkości ekranach. Na jednym ekranie wyświetlane są na raz dwa filmy. Światło z każdego z projektorów jest spolaryzowane prostopadle względem drugiego. Jeżeli widzowie założą specjalne okulary z filtrami polaryzacyjnymi to pojawia się wrażenie widzeni stereoskopowego. Wrażenie jest jeszcze pogłębione dzięki ogromnym ekranom, które obejmują całe pole widzenia. Projekcji towarzyszy wysokiej jakości dźwięk przestrzenny. Od roku 2008 Imax wprowadza także projektory cyfrowe.Jednak wytworzenie filmu mogącego wywołać efekt widzenia stereoskopowego jest bardzo kosztowne. Kamery IMAX są bardzo ciężkie i hałaśliwe. Ogromna grubość taśmy powoduje, że nie można kręcić dłużej niż kilkanaście minut, bo kończy się film. W efekcie powstało niewiele filmów trójwymiarowych (ostatnio jest ich coraz więcej). Za to obrazy te mają duże walory edukacyjne. Kamera IMAX była na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej oraz promu kosmicznego (w wyniku czego powstał film "IMAX Space Station", 2005), w głębinach oceanów oraz w podmorskim lesie.Przemysł filmowy nie zaakceptował jeszcze tego standardu i większość filmów fabularnych powstaje ciągle na starej taśmie filmowej.






M. suchecki (gość) 2009-11-22
Z przykrością stwierdzam że opisy kamer AK8, Pentaflex 8, Aurora i Admira 8IIa są żywcem skopiowane z mojej strony "8 mm" bez podania źródła czy autora.
Proszę je zastapić linkiem do mojej strony lub usunąć.

darmowe-gry-hazardowe (gość) 2014-02-04
Dobry post, zapraszam do mnie!
Zobacz serwisy INTERIA.PL